Beetje afzien

Vandaag hadden we het plan om een boottochtje te maken in de Bay of Islands. Aangezien we tegenwoordig in het bezit zijn van een Vaarbewijs moest het natuurlijk een eigen bootje worden want met zo'n rondvaartboot varen is alleen voor toeristen. Er stond ook wel een lekker briesje dus was zelf varen eigenlijk geen probleem. De huurbootjes die er waren vielen toch wat tegen en werd het dus toch de toeristenboot. We zijn met de Fast ferry overgestoken naar Russel om dit plaatsje te bekijken. Russel is een van de oudste stadjes in NZ en begon in vroeger tijden als Walvis vangst station. Na een uurtje zijn we opgestapt op de boot. Een grote catamaran motorboot met binnen en buitenzitplaatsen. Best wel een luxe ding. We hadden een plekje voor op de voorsteven bemachtigd om lekker in het zonnetje te zitten. Als eerste langs wat eilandjes om naar de plek te varen waar dolfijnen moesten zitten. Mijn (Peter's) ervaring met het zien van dieren in de zee was niet zo groot maar waarempel een hele groep van zo'n zes dolfijnen zwommen en duikelden vlak langs de boot op een meter of tien. Erg leuk om te zien (zie foto's). Na de dolfijnen moesten we van het voordek af (?) Ik snapte er niets van het was vrij rustig water. Totdat we om het eiland heenkwamen. GOLVEN!! Zeker een meter tot anderhalve hoog. Het schip stampte behoorlijk in de zee. Ook af en toe lekker op 1 drijver van de catamaran. Het voordek was af en toe niet te zien van het water wat eroverheen kwam. Ahah daarom moesten we eraf..... We waren blij dat we niet met het eigen bootje waren gegaan! We voeren naar de Hole in the Rock, een soort tunnel in de rots uitgesleten door de zee. Normaal voeren ze er doorheen maar doordat de wind zo aantrok nu maar even niet. Na wat fotoshoots gingen we terug. Toen hadden we echt de wind en golven op de boeg dus ging het schip behoorlijk te keer. Er werden al wat mensen wat wit om de neus en Annemarie wilde frisse lucht die ze op het achterdek vond. Dat je daar wat nat werd was van minder belang...... Wat een wilde zee! Na een tijdje kwamen we weer in de beschutting van een eiland en werd het weer wat rustiger aan boord. Op de wal stond ik nog wel een uurtje na te slingeren. Wel een leuke avontuurlijke tocht op die toeristenboot.

Vandaag stond ook een wandeling op het programma, naar de Haruru waterfalls. 5 kilometertjes enkele reis. Mooie wandeling, door tropisch bos, en via een plankenpad door een mangrove bos. De waterval zelf was 'maar zes meter' dus ik had er weinig verwachting van, maar hij bleek enorm breed, en daardoor zeker de moeite waard. Wel zagen we vlakbij de waterval een parkeerplaats, je had er dus ook met de auto kunnen komen... Annemarie begon al te mopperen, want eigenlijk is 10 kilometer boven de norm (note Annemarie: alle respect voor mensen als Anneke en Riejanne die kilometers kunnen maken!). De wandeling liep door een Kiwi reservaat. In dit geval kiwi de vogel. Geen vogel te bekennen natuurlijk. Maar bij de auto zagen we vogeltjes die het zouden kunnen zijn. Kiwi's kunnen niet vliegen, dus daar is gemakkelijk achter te komen. Samen renden we op de vogels af en .... ze vlogen niet op maar renden weg. Gevonden! Flink foto's gemaakt natuurlijk. In de auto lag het boek waarin we het nog even konden checken, bleek het toch een of ander onbeduidend hoentje te zijn.

Keep left!

Keep left, keep left, keep left, dat echo't de hele tijd in je hoofd als je achter het stuur zit. Whaaah, wat is dat eng om links te rijden! We zijn inmiddels met de huurauto naar het noorden getrokken. Normaal spring ik (Annemarie) wel gemakkelijk ergens in een vreemde auto, maar nu heb ik het toch maar even aan Peter over gelaten (die had in elk geval een beetje ervaring met links rijden). Uiteindelijk heb ik het op de uitgestorven weg naar het noordpuntje toch wel gedaan. Het wijst zich wel, maar alles is zo anders. Tegenliggers komen voor m'n gevoel rakelings langs, kruispunten zitten raar in elkaar, en als je wilt knipperen gaan de ruitenwissers aan (dat zit ook omgekeerd). Ik zie het nog eens verkeerd gaan in een onverwachte situatie. Voorlopig dus maar liever niet. Peter moest alleen even wennen aan de breedte van de auto aan de linkerkant, zodat ik af en toe bijna in de berm belandde!! Maar nu gaat het goed hoor (dit even voor de ouders).

Cape Reinga, was echt een puntje dat vooruit stak. Het uitzicht was dan ook zo'n 260 graden zeeeeeeeeeee, de Tasmaanse Zee links (tussen NZ en Australie) en de Pacifische oceaan rechts. Op de terugweg gingen we sanddune surfen. Whow, dat waren hoge zandduinen. Je kon een slee of een board huren om ervan af te surfen. We hebben beiden gehuurd, maar met het board ging het echt hard! Op zo'n board moest je met je hoofd naar beneden van het duin af. Gillen!! (zie foto's) De schoolklas die daar ook was (schoolreisjes voor de grote zomervakantie) vond het ook stoer, zij suisden met z'n tweeen, drieen of vieren met een board naar beneden.

Het is heel maf je hebt begroeide duinen en zandduinen naast elkaar. Het landschap is hier in het noorden heel vriendelijk. Van die glooiende groen fluwelen heuvels, met af en toe wat bos. En het weer is echt lenteweer, zo'n 18 graden, voor een novemberdag mag je dan toch niet klagen?

Hebben jullie wel eens links gereden, en wat zijn jullie ervaringen daarmee?

De jacht is geopend

Ja-a, we zijn op jacht. Tenminste Peter is op jacht. Heel Auckland wordt afgestruind, en Singapore airport ook al, op zoek naar de goedkoopste iPod Touch. We hadden thuis al prijzen opgezocht, en ze zijn hier een stuk goedkoper. Ook de koers van de euro wordt goed in de gaten gehouden, want dan kan het nog weer een paar tientjes schelen. Hoe slechter het gaat met de New Zealand Dollar, hoe beter wat ons betreft! Tussendoor hebben we ook Auckland bekeken met een wandeling uit de Lonely Planet. Het bekendste punt van Auckland is de skytower, en we worden altijd al aangetrokken tot torens, dus ook hier moesten we op. Vanuit de hotelkamer hadden we er al uitzicht op, zie foto. Het is een imposante toren, met 2 levels met uitzicht (o.a. met glazen vloer, brrrrr), een level met een lounge, en een met een restaurant. De lift die je omhoog schiet heeft zelfs een glazen vloer. De Kiwi's zoals de bewoners zichzelf noemen hebben wat met extreme sporten en uitdagingen. Zo is het mogelijk om jezelf van de toren of te laten vallen met een elastiek aan je voeten of een rondje om de toren heen te lopen op een randje van 1 meter breed zonder leuning. Je zit wel aan een lijntje maar dan nog. Geweldig dat uitzicht! Auckland heeft nogal contrasten, van oude gebouwen die de Engelse kolonisten geplaatst hebben, met daarnaast enorme skyscrapers. Vanuit de lucht stellen die echt niets meer voor. Het is maar een smal strookje land, je ziet aan beide kanten het water liggen. Veel van de eilandjes voor Auckland zijn vulkanisch, we hebben er ook een beklommen. Dat was een heel andere kant van Auckland. Wat gaaf was, was dat de lava lang geleden van de vulkaan liep, de buitenkant van de stroom stolde, maar de binnenkant stroomde nog verder. Zo zijn er lavatunnels ontstaan, daar zijn we doorheen gekropen. De zwaveldamp zoals we die op de Teide hadden ontbrak, maar het was wel een mooie vulkaan, met ook een prachtig uitzicht op de eilandjes rondom. Zal ik de beschrijving van de diverse kleuren turqoise blauw van de zee, de zandstranden, de tropische planten en de papegaaitjes maar even achterwege laten? We gaan na Auckland verder trekken naar het noorden, naar de Bay of Islands, en willen het noordelijkste puntje van het eiland gaan bezoeken.

Maareh... nog iemand interesse in een iPod?

Hoe laat is het?

Hoe laat is het? Nou, voor ons gevoel midden in de nacht. Maar bij aankomst in Singapore zegt iedereen toch echt Good Morning! We gaan opnieuw een dag in. We zijn een half uur terug gearriveerd in Singapore, Changi Airport. We hebben een prima vlucht gehad met Singapore Airlines. Genoeg beenruimte voor de lange stelten van Peter en een window seat voor Annemarie. Onderweg lekker verzorgd door de stewardessen in hun kleurige Batiks. Ondanks datblijft het toch een hele zit. Annemarie was erg blij dat ze nog maar een uurtje hoefde te vliegen. Ze werd minder blij toen ik haar eraan herinnerde dat we na onze tussenstop weer 10 uur van de gastvrijheid van Singapore Airlines konden genieten. Van onze luie aard is nu ineens niets terug te zien. We nemen niet de skytrain naar de volgende terminal, maar we besluiten om een half uur om te lopen, lekker in beweging. Tijdens de wandeling over het vliegveld vallen vooral de geuren op(kruidig en een beetje muffig) de hoge luchtvochtigheid en de merkwaardige vloerbedekking. Echt in Engelse stijl van jaren geleden en gewoon verschillende soorten tegen elkaar aan gelegd. Naar mate we in de moderne delen kwamen, werd de vloerbedekking ook iets moderner. 't Is hier toch niet zo modernals verwacht , behalve de nieuwste terminal, maar wel schoon. Op naar hetvolgende stuk.